ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ တဏွာ၊ မာနဆိုတာ

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ တဏွာ၊ မာနဆို တဲ့ ယုတ္မာတဲ့ စိတ္ေတြ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္တက္လာတဲ့အခါ ထိုစိတ္ညံ့ေတြရဲ႕ ေသာင္းက်န္းမႈမ်ားက ဆင္းရဲပင္ပန္းေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးစံုတို႔ကို ကိုယ္တြင္းမွာျဖစ္ေစလိမ့္မယ္။ အကယ္၍ ခႏၱီ၊ ဂရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ပညာဆိုတဲ့ positive state ယဥ္ေက်းေသာ စိတ္ေစတသိပ္ေတြ အရွိန္အဟုန္ျမင့္တက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အရာေတြ ကိုယ္တြင္းစိမ့္ဝင္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတာကို ေတြရမွာျဖစ္တယ္။
လူ႔စိတ္ဟာ ဆန္းၾကယ္ပါတယ္။ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္းမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ သနားၾကင္နာျခင္း (သို႔မဟုတ္) ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း (သို႔မဟုတ္)မနာလိုျခင္း၊ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိျခင္း (သို႔မဟုတ္)ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳျခင္း၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းျခင္း (သို႔မဟုတ္)စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းျခင္း၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း (သို႔မဟုတ္)သူတစ္ပါးအမ်ားအက်ဳိးစီးပြားလိုလားျခင္း အစရွိသည္တို႔ကို ထုတ္လုပ္ဖန္တီးေနပါတယ္။

ဇန္နဝါရီလ ၈ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔၊ ေၾကးမံုသတင္းစာ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၊ သီတဂူဆရာေတာ္၏ မိန္႔ခြန္းျဖစ္ပါတယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ မၽွေဝျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

YKKM

သတိအစြမ္း အံ့မခန္း

ဟိုေရွးတုန္းက ရဟန္းေတာ္အပါးသံုးဆယ္ဟာ ေတာအုပ္တစ္ခုအတြင္း ၀ါတြင္းသံုးလ တရားအားထုတ္ဖို႔ သီတင္းသံုုး ၀ါဆိုၾကသတဲ့။ ေတာက အလြန္နက္ေတာ့ က်ားေတြကလည္း ေပါသတဲ့။ အဲဒီအထဲက က်ားဆိုးတစ္ေကာင္ဟာ သစ္ပင္ရင္းမွာ တရားပြားမ်ားေနၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကို တစ္ညလွ်င္ တစ္ပါး တစ္ပါး ဆြဲဆြဲ ယူသြားသတဲ့။

ဒါေပမယ့္ က်ားဆြဲခံရတဲ့အခါ ရဟန္းေတာ္ေတြက သတိပ႒ာန္တရား အားထုတ္ေနတဲ့ရဟန္းလည္းျဖစ္၊သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ရွိတဲ့သူေတြလည္းျဖစ္ေတာ့ “ငါက က်ားဆြဲခံရတဲ့အေၾကာင္း သတင္းေပးလိုက္ရင္ ငါ့ရဲ႕ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္ေတြ တရားအားထုတ္ရာမွာ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မယ္၊ ဒီေတာ့ ငါသာ အေသခံမယ္၊ အသံမျပဳဘူး၊ မေအာ္ဘူး” ဆိုၿပီး က်ားဆြဲတာကိုပဲ ႀကိတ္ၿပီး ခံသြားၾကသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ ရက္အတန္ၾကာတဲ့အခါ ရဟန္းေတြ ေလ်ာ့နည္းေနတာ သိရေတာ့ စံုစမ္းစစ္ေဆးၾကတဲ့အခါ၊က်ားရဲ႕ ေျခရာလက္ရာနဲ႔ ေသြးစေသြးနေတြကို ေတြ႕ရၿပီး၊ ရဟန္းေတြကို က်ားဆြဲ ခံေနရမွန္း သိၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အႀကီးဆံုး ရဟန္းေတာ္က ရဟန္းေတာ္မ်ားကို စုေ၀းေစၿပီး
“အရွင္ဘုရားတို႔ ဒီေတာထဲမွာ က်ားဆိုးတစ္ေကာင္ ရွိေနၿပီ၊ အရွင္ဘုရားတို႔ ညအခါ တရားအားထုတ္ေနတုန္း က်ားဆြဲ ခံရရင္ျဖင့္ ညီေတာ္ေနာင္ေတာ္မ်ားကို အသိေပးပါ။ တပည့္ေတာ္တို႔မွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္” လို႔ ကတိက၀တ္ ထားၾကသတဲ့။

အဲဒီေန႔ ညပိုင္းေရာက္တဲ့အခါ လာေနၾက က်ားႀကီးက လာၿပီး ေတာအုပ္အစြန္မွာ တရားရွဳမွတ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို ဆြဲပါေလေရာ။ အဲဒီအခါ သတိပ႒ာန္တရား ပြားမ်ားေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္က ဣေျႏၵပ်က္စိတ္ ေခ်ာက္ခ်ားမႈမရွိဘဲ “သံဃာ့ အစည္းအေ၀းမွာ ကတိေပးထားေလေတာ့ ငါ က်ားဆြဲခံရတာကို အသိမေပးလို႔ရွိရင္ျဖင့္ညီေတာ္ေနာင္ေတာ္မ်ားစိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္၊ စိတ္ဆင္းရဲၾကလိမ့္မယ္” လို႔ ႏွလံုးသြင္းမိၿပီး “အရွင္ဘုရားတို႔၊ တပည့္ေတာ္ကို က်ားဆြဲသြားၿပီ ဘုရား” လို႔ အသိေပးလိုက္တယ္။ ထိပ္ထိပ္လန္႔လန္႔နဲ႔ ေၾကာက္ၿပီးေအာ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သတိ လက္မလႊတ္ဘဲ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ အသံေပးလိုက္တာပဲ။

“က်ားဆြဲ ခံရၿပီ” ဆိုတဲ့ အသံ ၾကားလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ ေနရာအသီးသီးက တရားရွဳမွတ္ေနတဲ့ အရွင္ျမတ္ေတြအားလံုး မီးတုတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေျပးလာၾကပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း “ေဟ့…က်ားႀကီး လႊတ္ေပးကြ၊ သူေတာ္ေကာင္းကို မႏွိပ္စက္ေကာင္းဘူး” လို႔ ေအာ္ဟစ္ၿပီး တုတ္မ်ား၊ ခဲမ်ားနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ပစ္ခတ္ၾကသတဲ့။

ဒါေပမယ့္ က်ားႀကီးက အေၾကာက္အလန္႔ မရွိဘဲ၊ ေၾကာင္က ၾကြက္ကေလး ဆြဲသြားသလို ရဟန္းေတာ္မ်ား ေရွ႕ေမွာက္မွာပင္ ရဟန္းေတာ္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ကိုက္ခ်ီၿပီး ဆြဲေျပးပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားက ေနာက္ကလိုက္၊ က်ားက ေရွ႕ကေျပးနဲ႔ ေရွ႕နားေရာက္ေတာ့အလြန္နက္တဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးျပတ္ႀကီးကို ေရာက္လာသတဲ့။အဲဒီအခါ က်ားႀကီးက ရဟန္းေတာ္ကို ကိုက္ခ်ီလ်က္နဲ႔ ဒီဘက္ကမ္းပါးကေန ဟိုဘက္ကမ္းပါးထိပ္ ေရာက္ေအာင္ ခုန္ၿပီး ကူးလိုက္တယ္။ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကေတာ့ ေခ်ာက္ထဲ ဆင္းၿပီး လိုက္လို႔ကလည္း မမီ၊ လွမ္းခုန္ကူးလို႔ကလည္း မရ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက “အေျခအေနကေတာ့ ဘယ္လို႔မွ် မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ တို႔တတ္ႏိုင္တဲ့ နည္းနဲ႔ပဲ ကူညီရေတာ့မယ္” ဆိုၿပီး က်ားပါးစပ္ထဲက ရဟန္းေတာ္အတြက္ တရားလက္ေဆာင္ ေပးလိုက္ၾကတယ္။ တရားလက္ေဆာင္ ေပးတယ္ဆိုတာ သတိေပးတာကို ေျပာတာပါ။
သတိဟာ သာသနာေတာ္ရဲ႕ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုပါပဲ။ ဟိုဘက္ကမ္းပါးထိပ္ ေရာက္သြားတဲ့ က်ားႀကီးဟာ သူ႔ေနာက္က ရဟန္းေတာ္ေတြ ဆက္ၿပီး မလိုက္ႏိုင္ေတာ့တာ သိလို႔၊ ပါးစပ္ထဲက ရဟန္းေတာ္ကို ေျမႀကီးေပၚ ခ်လိုက္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မွာလည္း က်ားခဲတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႔ ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲက်န္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကေလးမွာပဲ ဒီဘက္က လိုက္လာတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက ဟိုဘက္ကမ္းပါးမွာ ရွိေနတဲ့ က်ားလက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ရဟန္းကို---
“အရွင္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ယခုေတြ႕ေနတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡအ၀၀ဟာ က်ားႀကီးက ႏွိမ္စက္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခႏၶာႀကီးက ႏွိပ္စက္တာပါ။ တကယ္ဆိုရင္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တရားလက္မလြတ္ပါေစနဲ႔၊ က်ားကိုလည္း စိတ္မဆိုးမိပါေစနဲ႔၊ မိမိခႏၶာကိုယ္မွာ ရွဳမွတ္ၿမဲ တရားအလုပ္ကိုသာ ဆက္လုပ္ေတာ္မူပါ။ မိမိ အားထုတ္ေနဆဲ တရားရဲ႕ စြမ္းရည္ဆိုတာ အခုလို ျပင္းထန္တဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ ေတြ႕ရတဲ့အခါ အစြမ္းျပစၿမဲပါ၊ အရွင္ဘုရားအတြက္ တရားစြမ္းရည္ စမ္းသပ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္းႀကီးပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ခႏၶာက ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ သေဘာေတြကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အပၸမာဒသတိကိုသာစိတ္အစဥ္မွာယွဥ္ၿပီးေတာ့ရွဳမွတ္ပါ၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း အပၸမာေဒန သမၸာေဒထလို႔ ေဟာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ငါ့ရွင္”
လို႔ တရားလက္ေဆာင္ ေပးျခင္းဆိုတဲ့ မိမိတို႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ အကူအညီ ေပးၿပီး ျပန္လွည့္သြားၾကပါသတဲ့။

ဟိုဘက္ကမ္းပါးထိပ္က က်ားဆြဲခံရတဲ့ ရဟန္းကလည္း တရားႏွလံုးသြင္း မပ်က္ဘူးတဲ့၊ က်ားႀကီးကလည္း သူ႔ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြ လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ျပန္သြားတဲ့အခါ ေျမႀကီးေပၚ ခဏခ်ထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို စၿပီး စားပါေလေရာ။သားေကာင္ကို စားတဲ့ေနရာမွာ က်ားနဲ႔ ေၾကာင္ မတူပါဘူး၊ ေၾကာင္မ်ားက ေခါင္းဘက္က စၿပီးေတာ့ စားေပမယ့္ က်ားကေတာ့ ေျခေထာက္က စၿပီးေတာ့ စားတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ဒါေၾကာင့္သူ႔လက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ရဟန္းေတာ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျခေထာက္က စၿပီး စားေတာ့တာပါပဲ၊ အဲဒီအခါ ရဟန္းေတာ္ကလည္း “ငါ့ေျခေထာက္ကို က်ားႀကီး စားေနတယ္” လို႔ မသံုးသပ္ဘဲ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈပဲလို႔ ခႏၶာဘက္ကို စိတ္ဦးလွည့္ၿပီးေတာ့ အရွင္လတ္လတ္ က်ားစားခံရလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေ၀ဒနာကို သတိနဲ႔စိုက္ၿပီး ရွဳမွတ္ေနပါသတဲ့။
သတိဆိုတာ အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္တို႔ရဲ႕ ျဖားေယာင္းမႈက လြတ္ၿပီး ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာပဲ ရွိေနတာမို႔ ေ၀ဒနာကို သည္းခံ ရွဳမွတ္ေနရင္း ၀ိပႆနာဥာဏ္အစြမ္းေၾကာင့္ အနိစၥ-ဒုကၡ-အနတၱ လကၡာေရးသံုးပါး ျပတ္ျပတ္သားသား ထင္ျမင္လာၿပီး၊ က်ားႀကီးက ေျခဖ်ားကစၿပီး စားလိုက္တာ ေျခမ်က္စိလည္း ကုန္ေရာ၊ က်ားစားခံရတဲ့ ရဟန္းေတာ္က ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။

  ေနာက္ က်ားႀကီး ဆက္စားလို႔ ဒူးဆစ္ေလာက္လည္း ကုန္သြားေရာ ရဟန္းေတာ္က သကဒါဂါမ္ျဖစ္၊ ေနာက္ က်ားႀကီးက ဆက္စားလို႔ ခ်က္ေလာက္လည္း ကုန္သြားေရာ ရဟန္းေတာ္က အနာဂါမ္ျဖစ္လို႔။
က်ားႀကီးက ရဟန္းေတာ္ကို စားတယ္၊ ရဟန္းေတာ္က ကိေလသာကို စားတယ္။
“ဟယ္-က်ားၾကီး၊ မင္းကပဲ ငါ့ကို ကုန္ေအာင္ စားႏိုင္မလား၊ ငါကပဲ ကိေလသာကို ကုန္ေအာင္ စားႏိုင္မလား၊ အစား ၿပိဳင္ၾကတာေပါ့ကြာ”

လို႔ မေျပာေသာ္လည္း ေျပာသကဲ့သို႔ အျပိဳင္အဆိုင္ အားထုတ္လိုက္တာ က်ားႀကီးက စားလိုက္တာ ႏွလံုးသားနားကိုလည္း ေရာက္ေရာ ရဟန္းေတာ္ကလည္း ကိေလသာအားလံုး ကုန္ခန္းၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူပါတယ္။ က်ားႀကီးက ႏွလံုးသားကိုလည္း စားလိုက္ေရာ ရဟန္းေတာ္သည္ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားေတာ္မူပါတယ္။

တိပိဋကဓရ၊ ဓမၼဘ႑ဂါရိက
ေယာ ဆရာေတာ္ႀကီး

ဤဓမၼပံုျပင္ျဖင့္ (ေယာ) ဆရာေတာ္က---
“အဆိုးေလာကဓံေတြဆိုတာ စိတ္ကို နီရဲလုနီးပါး ပူလာေအာင္ မီးဖုတ္ေပးလိုက္တဲ့ သေဘာပဲ။
အဲဒီလို အခါမ်ိဳးမွာ ေလာကဓံဆင္းရဲ အပူမီးထဲက မိမိစိတ္ကေလးကို အပၸမာဒသတိ=ၫွပ္နဲ႔ ဆြဲယူလိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ၿပီးရင္ သဒၶါတရား=ေရေအးနဲ႔ ေလာင္းေပး၊ ေယာနိေသာမနသိကာရ=တူနဲ႔ ထုေပးၿပီး ဘာ၀နာပံုစံ ေပၚလာေအာင္ အသိဉာဏ္ကေလးနဲ႔ ဦးစီးမႈ ေပးလိုက္ရင္ က်ားပါးစပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္မွ ဘာ၀နာအင္အားေတြ ေပၚလာၿပီး ရဟႏၱာ ျဖစ္ရေသးတယ္၊ က်ားစားခံရတဲ့ ေ၀ဒနာဆိုးႀကီးကိုေတာင္မွ သတိနဲ႔ ေတာ္လွန္ႏိုင္ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒီ့ျပင္ ေလာကဓံေတြနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခါ သတိရဲ႕စြမ္းအားဟာ ဘယ္ေလာက္ အားကိုးႏိုင္တယ္ဆိုတာ
သတိျပဳမိဖို႔နဲ႔---
ေလာကႀကီးအေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ က်ားကိုက္ခံရတာဟာ ျပႆဒါးေပါ့၊ ၿဂိဳလ္ဆိုး ၀င္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သတိတရား လက္ကိုင္ထားလိုက္တာနဲ႔ က်ားကိုက္ခံရေပမယ့္ ရဟႏၱာအထိ ျဖစ္ရတယ္ဆိုေတာ့ ရက္ရာဇာေပါ့၊ က့ေကာင္းတာေပါ့။

လိႈင္ တိုး
ဒါေၾကာင့္ သတိဟာ အဆိုးထဲမွ အေကာင္း ျဖစ္လာေအာင္၊ အရွဳံးထဲမွ အျမတ္ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အံ့ၾသဖြယ္တရား၊ လူ၊ နတ္၊ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာကို အခ်ိန္မေရြး ေနရာမေရြး ရေစႏိုင္တဲ့ တရားတစ္ခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိျပဳမိဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။
စာရႈသူမ်ားလည္း သတိမေမ့ ခ်မ္းသာေတြ႕ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။

ေတာ္၀င္ႏြယ္ (ဓမၼပံုျပင္မ်ား)
YKKM

ခႏၲီ နဲ႔ ဥေပကၡာ ဘာမ်ားထူးျခားသလဲ???

ဒကာ။ ။ ခႏၲီစ- သည္းခံရျခင္း၊ဥေပကၡာစ- လ်စ္လ်ဴရွဳရျခင္းဟု ေျပာေဟာၾကရာ…

ခႏၲီ- သည္းခံတယ္ဆိုတာ မသာယာျခင္းနဲ႔ ျပန္လွန္လက္စားမေခ်ဘဲ လ်စ္လ်ဴရွဳထားလိုက္တဲ့
ဥေပကၡာသေဘာမို႔ နာမည္ခ်င္းသာျခားတာ၊သေဘာတရားကေတာ့ အတူတူပါပဲလို႔
အခ်ိဳ႕ဆရာတို႔က ေျပာေဟာၾကပါတယ္။

ဆရာအခ်ိဳ႕ကလည္း ခႏၲီနဲ႔ ဥေပကၡာဟာ သေဘာတရားခ်င္းမတူဘူး။ တျခားစီသာ ျဖစ္တယ္။
အကယ္၍ သေဘာခ်င္းတူရင္ ပါရမီဆယ္ပါးထဲမွာ အမည္ႏွစ္ပါးနဲ႔ ခြဲျခားျပီး ဘုရားမေဟာတန္ရာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ထူးျခားတယ္ဟု ေဟာေျပာၾကပါတယ္။

အဲဒီတရား ႏွစ္ပါး ထူးျခားတယ္ ၊မထူးျခားဘူးဆိုတာ မွတ္သားရလြယ္ေအာင္ မိန္႔ၾကားပါဦး ဆရာေတာ္။

ဆရာ။ ။ ဒီ တရားႏွစ္ပါးကလည္း ဓမၼ၀ိစယဉာဏ္ပညာနဲ႔ မခြဲျခား မစိစစ္တတ္ရင္ “ပုလင္းတူ-ဘူးဆို႔”
သေဘာပဲလို႔ မွတ္ထင္စရာ ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ သေဘာတရားျခင္း ျခားနားမႈရွိတယ္။
ယင္းတို႔ႏွစ္ပါးျခားနားပံုကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ဒီလိုသိၾကေပေတာ့။

“ခႏၲီ”
•••••••••••
ခႏၲီရဲ႕သေဘာက သက္ရွိ(သ၀ိညာဏ)က သတၱ၀ါ သခၤါရတို႔က မိမိအား ကိုယ္ျဖင့္ေသာ္၄င္း၊
  ႏႈတ္ျဖင့္ေသာ္၄င္း၊ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွစ္ပါးတို႔ျဖင့္ေသာ္၄င္း၊ ထိပါးပုတ္ခတ္မႈျပဳလာေသာ္ ေဒါသျဖင့္ ယင္းပုဂၢိဳလ္အား
စိတ္ဆိုးျခင္း၊ ျပန္လွန္၍ျပစ္မွားျခင္း၊ထိပါးပုတ္ခတ္၊လက္စားေခ်ျခင္းမျပဳဘဲ သည္းခံ၍ ေနႏိုင္ျခင္းႏွင့္....

သက္မဲ့(အ၀ိညာဏ)က မိမိကိုယ္နဲ႔စပ္တဲ့ အခ်မ္းအပူရာသီဥတု၏ ႏွိပ္စက္ျခင္းဒဏ္၊
အ၀တ္အစား၊ ေနရာတို႔၏ ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္ျခင္း၊မျပည့္စံုျခင္းစသည္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳတဲ့အခါ ေဒါမနႆ
စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ၊ စိတ္ႏွလံုး မခ်မ္းေျမ့ျခင္းတို႔ကို မျဖစ္ေစဘဲ သည္းခံႏိုင္ျခင္းတို႔ကို ခႏၲီလို႔ ဆိုၾကတယ္။
သူ႔တရားကိုယ္က “အေဒါသ ေစတသိက္” ပဲ။

“ဥေပကၡာ”
•••••••••••••••••
ဥေပကၡာရဲ႕သေဘာက
●ဣ႒ာရံုေခၚတဲ့ လိုခ်င္စရာ၊ခင္မင္စရာ၊ခ်စ္စရာ၊ႏွစ္သက္စရာ၊ျမတ္ႏိုးစရာ၊
အာရံုမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ေသာ္ သာယာ၊ခင္မင္၊လိုခ်င္၊တပ္မက္၊ဆာေလာင္၊စြဲလမ္းျခင္းဆိုတဲ့
တဏွာ၊ဥပါဒါန္ဖက္သို႔ မပါမေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ တားဆီးထားႏိုင္မႈ
လ်စ္လ်ဴရွဳျခင္းသေဘာႏွင့္....

●အနိ႒ာရံုျဖစ္တဲ့ မုန္းစရာ၊ရြံစရာ၊မခံခ်င္စရာ၊စိတ္ဆိုးစရာ အာရံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳတိုက္ဆိုင္လာတဲ့
အခါမ်ိဳးမွာလည္း ရြံမုန္းစိတ္ဆိုး ေဒါသဖက္သို႔ မေရာက္ေစဘဲ ေစာင့္ေရွာက္တားဆီးထားႏိုင္မႈ
လ်စ္လ်ဴရွဳျခင္း သေဘာတမ်ိဳးပဲျဖစ္တယ္။

အဲဒီ ဣ႒ာရံုဖက္ကိုေရာ၊အနိ႒ာရံုဖက္ကိုပါ ဘယ္ဘက္ကိုမွ မပါ မလိုက္ဘဲ ခ်စ္၊မုန္း မပါ
အလယ္အလတ္ သေဘာအသြင္ကိုေဆာင္တဲ့ “တၾတ မဇၩတၱ ေစတသိက္” ကိုပင္လွ်င္
“ဥေပကၡာ” လို႔ ေခၚဆို ေဟာေျပာၾကတာပဲ။

ကဲ....အဲဒါ မွတ္သားရလြယ္ေအာင္ အဘိဓမၼာနည္းနဲ႔ ထုတ္ေဆာင္ျပလိုက္တာပဲ။ဒါထက္ လြယ္လြယ္ သိခ်င္ရင္ သည့္ျပင္ဆရာေတြဆီမွာ သြားေရာက္ ေမးျမန္းၾကေပေတာ့။

◄အဲဒီတရားႏွစ္ပါး လက္ကိုင္ထားႏိုင္ရင္ အလြန္စိတ္ေအးျမ ျငိမ္းခ်မ္းတယ္။
အဲဒါကိုလည္း အက်င့္လုပ္ထားပါ။►

ဒကာ။ ။ ဆရာသစ္ေတြ ရွာေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး ဆရာေတာ္..ရွင္းလင္းျပတ္သား ကြဲျပားျခားနားစြာ သိပါၿပီဘုရား…။ဒီတရားႏွစ္ပါးကိုလည္း လက္ကိုင္ရေအာင္အက်င့္
လုပ္ထားပါမည္ ဆရာေတာ္…။လက္စသတ္ေတာ့ “ခႏၲီက အေဒါသ ေစတသိက္
ေမတၱာ ဓာတ္သေဘာကိုး” ခုမွပဲ ကြဲေတာ့တယ္။

-【အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသ】
YKKM

လူအထင္မၾကီးမွာေၾကာက္လို႔…

မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပစၥည္းဥစၥာတို႔၊ ရာထူးတို႔ ရွိလာတဲ့အခါမွာ လူက မာနေတာ္ေတာ္ၾကီးလာတယ္။ မာနၾကီးလာတာကို psychic inflation လို႔ေခၚတယ္။

ဘဝင္ၿမင့္သြားတာတို႔ မာနၾကီးသြားတာတို႔ ဆိုတာဟာ အတြင္းမွာ empty ၿဖစ္ေနတဲ့သေဘာကို ထင္ဟပ္ၿပတာပဲ။ empty ၿဖစ္ေနတဲ့ လကၡဏာကို ၿပတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ တကယ္မယံုၾကည္ဘဲနဲ႔.. စိတ္ထဲမွာ သံသယရွိေနတဲ့သူဟာ ၿပင္ပအရာေတြကို မွီၿပီးေတာ့ အဲဒီအရာေတြအားကိုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးရွိတယ္လို႔႔ ၿပခ်င္တယ္။ အဲသလို ၿပခ်င္တဲ့အခါမွာ မာနၾကီးလာတာပဲ။

မာနၾကီးတယ္ဆိုတာကိုက သူ႔ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မူမရွိဘူးဆိုတာကို ၿပေနတာပဲ။ ဒါေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားဖို႔ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပဲ။ မာန္မာနၾကီးၾကီး ေနၿပလိုက္တာဟာ အမွန္ေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာ ၾကိတ္ၿပီးေတာ့ၿဖစ္ေနတဲ့ လူအထင္မၾကီးမွာ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ကို ဖံုးလိုက္တဲ့ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ တစ္မ်ိဳးၿဖစ္တယ္။

စိတ္ဓါတ္အင္အား ေပ်ာ့ညံ့တဲ့သူ၊ စစ္မွန္တဲ့သတၱိမရွိတဲ့သူဟာ သူတစ္ပါးကို အႏိုင္က်င့္ခ်င္တဲ့သူ (ဒုကၡၿဖစ္ေအာင္၊ စိတ္ဆင္းရဲကိုယ္ဆင္းရဲၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့သူ) ၿဖစ္လာတယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဆင့္အတန္းၿမင့္တဲ့ လူတစ္ေယာက္(အတြင္းအားမရွိတဲ႔သူ)လို႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ မခံစားရတဲ့သူဟာ လူၾကြားၾကီးၿဖစ္လာတယ္။
ၾကြားတာဟာ လူအထင္မၾကီးခံရမွာ ေၾကာက္လို႔။
အဲဒါကိုမွန္မွန္ကန္ကန္ နားလည္ဖို႔လိုတယ္။

မာနၾကီးတာလည္း မေကာင္းသလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ေသးေနတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ တခ်ိဳ႔က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ေသးတဲ့စိတ္ ရွိေနတယ္။ အဲသလို လူကလည္းပဲ သူ႔အရည္အခ်င္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထုတ္ေဖာ္ႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္သလို သူ႔အက်ိဳးကိုလည္းသူ မေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ေသးေနတဲ့ လူူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေက်နပ္မူမရႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အၿပစ္တင္ေနတာ၊ ရွံဳခ်ေနတာဟာလည္း မာနပဲေနာ္။

ဒါေၾကာင့္ကိုယ္ကုိကိုယ္ အထင္ေသးေနတာလည္း မေကာင္းဘူး။ မတရားမာနၾကီးေနတာလည္း မေကာင္းဘူး။ ဒီႏွစ္ခုစလံုးကို နားလည္ဖို႔ အင္မတန္အေရးၾကီးပါတယ္။

{ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက}
(ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက၏ “သေဘာထားၾကီးပါတယ္” စာအုပ္မွ ၿဖစ္ပါသည္)
YKKM